ยามเข้าสู่รั้วชมพู-ขาว
posted on 18 Jan 2008 07:07 by salapaopinkก้าวแรก....ที่เราเข้าสู่รั้ว
อ.ด.พ
แสนสนุกและสุขใจ
8ปี - 10 เดือน
ที่เราอาศัยอยู่ใต้ร่มเงา
ของอุดมศึกษา
ปี 2543
ประถมศึกษาปีที่ 1
ตัวเรานั้น รู้สึกแปลกสถานที่
พยายามทำตัวให้ชินกับ...
โรงเรียนใหม่
เพื่อนคนแรก..ที่ทำให้เรารู้สึกสนุก
และไม่เหงาคือ "อุ้ม"
เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งกัน
เรากวาดกิจกรรมทุกอย่าง
ของโรงเรียน...เราชอบเต้น
มีงานโรงเรียนเมื่อไหร่
ต้องมีเราทุกที
กิจกรรมต่างของโรงเรียน
ทำให้เรารู้สึกสนุกมาก
ปี 2544
ประถมศึกษาปีที่ 2
เราโตขึ้นมาอีดนิด
ก็นิกเดียวจริงๆแหละ
เพราะกิจกรรมก็เป็นเพื่อนของเรา
เป็นที่รักอีกหนึ่งปี
ปีนี้พิเศษขึ้นกว่าปีที่แล้ว..คือ..
เราสมัครเรียนเต้น
JazZ DanCe
มีเพื่อนเพิ่มอีกมากมาย
ปี 2545
ประถมศึกษาปีที่3
เราเป็นหัวหน้าห้อง
ภูมิใจมากๆ
รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของห้องเลย
ครูมอบหมายหน้าที่มากมาย
ที่ชอบที่สุด..คือ..
จดชื่อคนคุย
ตอนนั้นนะ..ไม่ชอบขี้หน้าใคร
ก็เขียนหมดแหละ
อ้อ..มีกิจกรรมเป็นเพื่อนซี้ตามเคย
ปีนี้มีแสดงที่ศูนย์วัฒนธรรม
เราเต้นเพลง
Oh i say
คู้กับJab
it's another fun year in USS
ปี 2546
ประถมศึกษาปีที่ 4
ตอนนี้เราเริ่มลดกิจกรรมลงนิดหน่อย
ปีนี้การเรียนเริ่มยากขึ้น
เราพบเพื่อนใหม่อีก 1 คน
เธอชื่อ "เมย์"
เธอเหมือน "ซาลาเปา"เลย
ปีนี้เราทำกิจกรรม 2 สิ่ง
อันดับแรกเราเต้นวันพ่อ
เต้นเพลง "Daddy DJ"
อีกงานเราเต้นที่ศูนย์วัฒนธรรมอีกครั้ง
เต้นเพลง รื่นเริงทัศนาจร
ชุดที่เราใส่นะ เป็นลายดอกไม้ทั้งตัว
ใส่แล้วเราเหมือนอยู่ในดงดอกไม้เลย
..สดชื่นดี..
ปี 2546
ประถมศึกษาปีที่ 5
เช่นกันปีนี้เรามีเพื่อนใหม่
เธอมาจากโรงเรียน
"อรรถมิตร"
ชื่อ "พริม"
ปีนี้ซี้ของเราเป็นกลุ่มใหญ่มาก
มี แพท จิ๊บ ปาล์ม เบียร์ พริม มิ้ม ธร แล้วก็ใหม่
ไปไหนเราก็ไปด้วยกัน
เป็นอีกปีที่สนุกสนาน
ปี 2547
ประถมศึกษาปีที่ 6
ปีสุดท้ายของช่วงชั้นที่ 2
ปีนี้ เรามีสมาชิกเพิ่มมา 1 คน
ชื่อ ''รุ้ง''
น่ารักนะ
ตอนวันกีฬาสีนะ
เพื่อนเราหลายคนสมัครเป็น Leadder
แต่เราถนัดเป็นกองเชียร์มากกว่า
เราถนัดที่จะให้กำลังใจ..และ..
อยู่ในแสตน..เพราะมันไม่ร้อน
...
พวกเราหลายคนต้องออกจากอุดมศึกษา
อย่างตัวเรานะ..เราสนิทกับแพท
แพทเป็นเพื่อนซี้ยามยาก
เป็นเพื่อนยามเราเหงา
และเป็นตู้ ATM ขนาดย่อม..เมื่อเราถังแตก
แพทกับเรากอดคอกันร้องไห้..
ไม้น่าเชื่อว่าเราจะอ่อนไหว
..กันขนาดนี้..
ไม่มีใครสามารถ
หยุดช่วงเวลาแห่งความสุขเอาไว้ได้
เพราะเวลามันต้องเดินต่อไป
พบกับเรื่องดีๆ
และสิ่งใหม่ๆ
ในอนาคตอันใกล้
ปี 2548
มัธยมศึกษาปีที่ 1
นี้คือ..
ช่วงชั้นใหม่
เพื่อนใหม่
คูณครูคนใหม่
และวิชาใหม่ๆ
เพื่อนจากโรงเรียนต่างๆมากมาย
ทั่วสารทิศ
ปีนี้..ซี้เราเหลืออยู่
4 คน รวมเราด้วย
มีปาล์ม เบียร์ รุ้ง กับเรา
เรามี มิ้ง จากภาคไทย
และเนเจอร์ จากเมืองนอก
เรายังคงรักการแสดง
เราเต้นวันแม่เพลง
"Song For Maama"
และวันพ่อเพลง
"Wind Beneath My Wings "
...
เรามีงานวันเด็ก
จัดที่ฝังภาคไทย
พวกเรา ม.1-2-3
ภาคอังกฤษ แบ่งกลุ่มกันเป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ
เราจะมีซุ้มเป็นของตัวเอง
ซึ่งต้องตกแต่งให้สวยงาม
มีการแสดงมากมาย
มีวงดนตรีของรุ่นพี่มาเล่น
เป็นอีกปีที่สนุกสนาน
ปี 2549
มัธยมศึกษาปีที่ 2
เรามีคุณครูนฤมล
หรือครู"แดง"
ปีนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงนิดๆหน่อย
เรามาซี้กับ
...แนล...
เพราะเรานั่งติดกับแนล
และก็มี
"จูน"
กับ
"น้อง"
แนล เป็นคนที่น่ารัก+ใจดี
มีความรับผิดชอบสูง
และเอาใจใส่งานทุกชิ้น
จูน ดูอ่อนหวาน
มีโหมดน่ารัก และ ห๊าว
ในเวลาเดียวกัน
น้อง เป็นคนร่าเริง และแจ่มใส
เป็นคนที่ฮ่าและตลก
มีเสน่ห์ในแบบฉบับของตัวเอง
It's another year with colorful
and happiness
ปี 2550
มัธมศึกษาปีที่ 3
คุณครูแดง
คนสวย
ยังคนดูแลพวกเราอยู่
เป็นครูประจำชั้นของพวกเราอีกปี
ปีนี้เรามี รุ้ง มาอยู่ด้วยกัน
รุ้ง ออกแนว ซ่าๆๆๆ
ตัดผมทรง Intrend สุดๆ
อย่าลืมหา กิ๊บ มาติดนะ
ม.3 แล้ว
เป็นอีกปีที่อาจจะต้องจากกัน
เป็นอีกปีที่ต้องเสียน้ำตา
....แต่ ณ ที่นี้ เวลานี้
ที่ห้อง Internet
วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551
เวลา 9.35
อยากให้ทุกๆคนรู้เอาไว้
ถึงแม้ว่าพวกเราบางคนในห้อง
จะไม่ค่อยสนิทกัน
แต่ทุกคนก็คือเพื่อน
เราจะไม่แบ่งแยกกัน
ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย
ขาวหรือดำ
สูงหรือเตี้ย
และอีกมากมาย
พวกเราคือเพื่อนกัน
จากนี้..และตลอดไป
ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
ไม่ว่าวัน-เดือน-ปีจะหมุนวนเปลี่ยนไปสักกี่ครา
แต่ความทรงจำ...ของเราชาว 3/4
จะอยู่ในห้องหัวใจเรา
...ตลอดกาล...
edit @ 18 Jan 2008 10:43:18 by miracle-mai
